Ware vredesmissie Afghanistan zou moeten zijn: Mensen hun geloof in zichzelf teruggeven, zonder ze afhankelijk te maken van andere bronnen |
 Oth-channeling door Ellen Rauh |
Is het zo dat de vredesmissie in Afghanistan ook werkelijk bijdraagt aan de vrede?
Nee, totaal niet zoals ze ze het zouden willen. Wat wel belangrijk is, is dat vele mensen daar het idee hebben dat ze er niet alleen voor staan, dat ze tijdelijk gesupport worden, dat ze tijdelijk gehoord worden en gesteund worden. Maar uiteindelijk zal de vrede pas ontstaan als vele mensen opstaan en uit de slachtofferrol stappen. Vele mensen die daar wonen, lopen daar machteloos rond en zonder kracht. Zij zijn lange tijd onderdrukt en weten niet beter en toch zul je zien dat in de loop van de tijd mensen opstaan, voor hun eigen mening uitkomen en zelf voor hun familie gaan zorgen op hun manier. Angst zal langzaam maar zeker verdwijnen. Het hele land is vergiftigd door angst. Angst wordt in stand gehouden door bepaalde machten.
Maar als angst verdwijnt bij de mensen, zullen ze niet meer te manipuleren en te onderdrukken zijn. De echte vredesmissie zou dus moeten zijn, mensen hun geloof in zichzelf teruggeven, maar niet ze afhankelijk maken van andere bronnen. De kracht moet komen vanuit hunzelf. En als het een overgangsfase is om mensen de tijd te geven om zich even veilig te voelen, de krachten te verzamelen en dan vanuit zichzelf krachtig naar buiten komen, dan is de missie volledig geslaagd en dan is het een echte vredesmissie geweest. Er is dus niets verkeerd mee, maar het gaat nog altijd om onderdrukking.
Blijf bij je gevoel van het nu en gebruik de komende
tijd om te voelen wat gevoeld wil worden
